خَوَر ام جور

راه نیمه راه کو چَمَه گوش آرسَه

تِلَه گَف

هَذیانی مَنده لوکی کو

حَواسَم لاخ و تفار

کسی نی گَف بژَنه

تاسیَندی هَمَه جا ویجَردَه یَه

اهالی یَندی وینن لال و ظلماتی مونن

سرو شول

ایلی زَمبیل تیَه شو

ایلی گُفتارَه کَره

ته مونی آدمی شی که بَرقَه دَم گِتَشَه اَی

چه خَوَرَه چیرا حرفی نِژَنن ؟

چیرا زَمبیلَه تَیَه ؟

جیرَه سو کو خَوَر آ:

«نون گرون آبَه برا»

(فريبا حاج دايي)

پاموک مي‌نويسد:

- چون کار بهتري سراغ ندارد.

- چون تمام روز در اتاق نشستن را دوست دارد.

- چون شيفته و شيداي کاغذ و قلم است.

- چون به ادبيات، هنر و رمان اعتقاد دارد.

- چون از فراموش شدن مي‌ترسد.

- چون مي‌خواهد تنها باشد.

- چون مي‌خواهد خوانده شود.

- چون مي‌خواهد صفحه را تمام کند.

- چون ديگران انتظار دارند بنويسد.

- چون به بي‌مرگي کتاب‌هايش در قفسه اعتماد دارد.

   او مي‌نويسد چون، دانسته يا نادانسته، به انسان‌ها اعتماد کرده است و مي‌خواهد زندگي را به چيز بهتري تبديل کند و آن را غني‌تر سازد.